Veldlopen in Zottegem op 08/01/2012

Op 08/01/2012 ging in Zottegem de 41ste veldloop van start op het festivalterrein van de Bevegemse Vijvers. Het uitermate zwaar  parcours,  met een zestal hellingen,  leende zich uitstekend voor een machtsontplooiing van de betere atleten.  Misschien niet zo direct ideaal voor  onze drie Vijverman-atleten want  voor Ward stond  Zottegem meer  in het teken van een eerste test na gezondheidsperikelen die wekenlang hebben aangehouden.  Voor Koen  Gardyn betekende  Zottegem zijn eerste wederoptreden in het veld na veel blessureleed door een ongeval een  paar maanden geleden.   Voor Jan zou Zottegem meer een test zijn in hoeverre zijn krachten nog intact waren om na enkele slopende bouwmaanden nog een degelijke prestatie te kunnen neer te zetten in de wedstrijd bij de senioren.

Na wekenlang gesukkeld te hebben met maag- en darmproblemen  was  voor Ward eindelijk beterschap in zicht.  Ward was tuk op een knappe prestatie maar vreesde  in de finale te kort te schieten.   Ward deelde zijn wedstrijd over 6 km zeer goed in, liet in het begin 3 koplopers (Geert Goddeeris, Christian Plume en Filip Vandekerkhove)  rustig betijen om na 1 ronde mede onder impuls van Freddy Van Lierde de koplopers bij de nek te grijpen.  Ward nam  eventjes  na halfwedstrijd  resoluut de leiding in handen.  Zonder het  eigenlijk goed te beseffen en ogenschijnlijk bijna zonder noemenswaardige bijkomende inspanning  glipte Ward met zijn teruggevonden zwierige,  bijna zwevende looptred op één van die hellingen weg.  Zonder te verzwakken finishte hij met geruststellende  voorsprong vóór Geert Goddeeris  en Winnepeninckx Solomon in een tijd van 20’27”. De man met de hamer bleef weg wat zijn ronde-tijden ook wel bevestigen: de drie eerste ronden in een gelijkmatige 5’05”” en  de laatste ronde, wellicht wat uitbollend, in 5’12””. 

Voor Koen Gardyn betekende  Zottegem zijn  comeback in het veldlopen na een fietsongeval  op  25/10/2011 waardoor Koen een heupblessure en talrijke verwondingen opliep die verzorgd  moesten worden met maar liefst 13 hechtingen.  Hierdoor moest Koen noodgedwongen verschillende weken verstek laten gaan voor  de wedstrijden.  Voor Koen kwam het er dus nu vooral op aan zijn eigen wedstrijd te lopen aan een tempo  die het toeliet  de zware race over 6 km uit te lopen zonder, in de mate van het mogelijke,  al te veel  in het rood te moeten gaan.   Koen heeft na zoveel  jaren lopen  ondertussen toch wel een vaste stek verworven in het veldloopwereldje en zijn  noodgedwongen afwezigheid liet een soort leemte achter bij zijn supporters. Het gaf een goed gevoel  om Koen weer aan het werk te zien in de wedstrijd.  Koen liep een verdienstelijke 34ste  plaats op  48 atleten in een tijd van 24’51”. 

Na de wedstrijd van de junioren/masters gingen de senioren heren van start.   Jan hield zich opvallend kalm in het begin van de wedstrijd waardoor hij bijna gans achteraan in de groep verzeilde.  Jan had zijn wedstrijd echter heel goed ingedeeld wetende dat de finale nog heel zwaar ging zijn.  Zijn wedstrijdinzicht  klopte en niettegenstaande zijn supporters dachten dat hij over heel slechte benen beschikte,  kwam Jan verbazingwekkend heel sterk oprukken in de finale.  Eén voor één haalde hij met zijn gekende verbeten  en nooit aflatende stijl  een heel pak van zijn tegenstanders in om uiteindelijk na 9 km hard labeur op een schitterende  twaalfde plaats te eindigen op 20  senioren in een tijd van 33’13”.  Gezien de sterkte van het deelnemersveld was dit resultaat het hoogst haalbare voor Jan die terecht op een heel goede wedstrijd mocht terugblikken.

- Wilfried -

26/08/2011-05/09/2011: De hemel en de hel in New York

De Games lopen stilaan naar hun einde toe. Ik moet zeggen dat ik al geweldige wedstrijden heb gezien. Dé uitschieter op de Spelen was de 1500 van Koen Deveylder. Na een ontgoocheling op de 5000 meter (4e in 15.04) was Koen erg geprikkeld voor het behalen van een medaille. Het moet gezegd, de organisatie was opnieuw alles behalve goed. Koen diende 8 uur te wachten op zijn wedstrijd, en nee, het is geen typfout. Te gretig begon Koen aan zijn 5000, waardoor hij in het laatste wedstrijdgedeelte tekort kwam. De 1500 van zijn leven zou hij lopen en zo geschiedde het ook.

Koen startte verstandig in de achtervolgende groep. Een Ier nam resoluut de leiding en zou deze nooit meer afgeven. Koen liep attent in derde stelling. We zagen dat het goed was. Koen was rustiger dan zijn supporters, gelukkig maar. De bel klinkt, de situatie is nog steeds ongewijzigd. Op dat ogenblik rukt Koen zich los uit de groep en trekt de volledige groep op een lint. De supporters gaan uit hun dak, inclusief ik. We brullen Koen vooruit. Een voor een breken ze in de groep. Koen is ongenaakbaar. Hij stoomt door en dicht het gaatje met de Ier. Door ons geroep wordt de Ier gealarmeerd en zet nog zijn eindsprint in. Koen wordt tweede in de wedstrijd, maar wint de categorie ‘open men’. Een tijd onder de 4 minuten en een geweldige laatste ronde. Mijn stem heeft er het leven bij gelaten. Dit was de mooiste 1500 die ik ooit gezien heb. De manier waarop hij in de laatste ronde alles en iedereen kapot liep, groots!

Laten we een sprong maken naar de 10000 meter. Tim Janssens liep eerder op de week 53.19 op zijn 400 meter. Daarmee kwam hij net tekort om de finale te halen. Het was in alle geval geweldig om te lopen tegen landen als Trinidad & Tobago, Hong Kong en Amerika. Opnieuw bleek het programma uren achterop. Om die reden begeef ik mij dus naar de piste omstreeks 16.30 uur, terwijl mijn wedstrijd gepland is om 19 uur. Aankomst in het ICAHN Stadium is ontnuchterend, de wedstrijd is reeds afgelopen. Dit keer zat het schema voorop. Ze kunnen nu ook in het Vlaams vloeken in New York! Woede en ontgoocheling zijn een gevaarlijke mix, maar gelukkig brengt de metrorit kalmte alvorens ik nogmaals losloop in Central Park.

De volgende échte afspraak is de 10km Cross Country op vrijdag. Kamergenoot Ben Benhaddou is tevens ingeschreven op dit nummer. Een probleem, we waren ook beiden ingeschreven voor de halve marathon. Zoals eerder gezegd was deze afgelast. In een hersenkronkel van een van de organisatoren kwam het geweldige idee op om de road race te herleiden tot een 10km op het parcours van de cross country. Straf hé, en het wordt nog beter! Deze wedstrijd wordt twee uur na de cross country gelopen. Amerika, het land der landen wordt gezegd. Organisatorisch zijn wij, kleine Belgen, ver voor. Ze kunnen zelfs niet aan onze hielen komen.   Het wordt dus kiezen. De bezetting zal zich verdelen over beide races. Wij kunnen deelnemen in beide wedstrijden, voor anderen blijft het ongewijzigd. Ben opteert ervoor om enkel de ‘road race’ te lopen. Ik besluit alles op alles te zetten in de cross country om 8 uur in de ochtend. 8 uur lopen betekent om 5 uur opstaan en om 6 uur de metro nemen om een uur later aan te komen in Van Cortlandt Park, The Bronx. Ik wil te graag van start gaan, een week wachten op competitie is té lang en Koen heeft me geïnspireerd. Wordt dit de grote vis? Een medaille op de Games, al maanden zie ik ze voor ogen bengelen op training. Om het met de woorden van Eminem te zeggen:” You got one chance, one opportunity…”

Er staan enorm veel deelnemers aan de start, het wordt een helse startkilometer alvorens we het bos induiken. Met trots draag ik het Belgische shirt, de eerste keer dat ik mijn land vertegenwoordig. Het tintelt in mijn hele lichaam. One chance, one opportunity! Kayaaa zeggen we bij Team Vijverman! En het is dan ook Kayaa met hoofdletter als ik vertrek. Ik nestel me in het spoor van de Spanjaarden bij het vertrek. Het lint voor het peloton. Het gaat hard, te hard. Maar ja, one chance you know! Alle stress van de voorbij dagen en talloze toiletbezoeken voor de start toonden  reeds gretigheid. In het bos kom ik mezelf volledig tegen. Het gaat op en af, omhoog en omlaag. Geen enkele vlakke meter gedurende drie lange kilometers. Ik kom bij Jean – Marc Debaets, een Belgische atleet die voor de NATO loopt. Samen zoeken we onze tweede adem, hij door krampen, ik door een veel te snelle start. Ik besef dat het zwaar wordt om te herstellen op dit parcours. Nog een ronde te gaan. Ik loop rond de 45e stelling in de volledige wedstrijd. In mijn categorie zou ik nog binnen de top 10 lopen. Nooit opgeven, immer voorwaarts streven schreef Eugeen Mattelaer indertijd. Het wordt mijn mantra. Ik denk aan mijn zoontje en wil dat hij kan fier zijn op zijn papa. Alles doet pijn, maar ik moet doorgaan. Ik vervloek mijn gretigheid bij de start. Uiteindelijk zal ik nog mooi eindigen, volledig à bloc. Ik zal uiteindelijk 4e worden in deze wedstrijd. Geen medaille, vaarwel droom. Ik haal toch het t-shirt boven dat ik kreeg van mijn vrouw. Het vermeldt:”Mijn papa is de beste” Het is een troost dat ik voor hem de beste was.

Wanneer ik Ben zie opwarmen begint het te kriebelen. Ik trainde voor de halve, dus nog eens 10km moet lukken. 10 minuten voor de start gaat de trainingsbroek opnieuw in de rugzak en haal ik een nieuw shirt boven. Gewoon finishen is het devies. Ik ben niet naar de Spelen gekomen voor een wedstrijdje van 10km. Ben is gretig, maar is nuchter genoeg om niet boven zijn limiet te gaan. Hij gaat resoluut voor de medailles in zijn categorie. Na zijn vierde plaats in de motorcross (terwijl hij marathonloper is) is hij een gebeten hond, klaar om aan te vallen. Zijn ogen verraden grinta. Het beest brult! Kayaa!

Ben loopt een geweldige wedstrijd en wordt aanvankelijk 4e. Opnieuw. Ik loop ontspannen rond en eindig 6 minuten trager dan de wedstrijd die 1u20’ eerder afliep. Uiteindelijk goed voor een 6e plaats. Ontgoocheling overheerst. Tranen staan in de ogen, het is voorbij. We keren terug naar België met lege handen. En dit terwijl ons land reeds 37 medailles behaalde. Het doet verschrikkelijk pijn. Zo dichtbij! Het wordt nog pijnlijk voor mij, maar des te beter voor Ben. De bronzen medaille in zijn categorie blijkt een man uit Hong Kong. De man met wie we voor de wedstrijd een praatje maakten. Hij zei 25 jaar te zijn, maar zijn borstnummer vermeldde 40 jaar. Een foutje dat werd rechtgezet volgens hem. Indien wij de organisatie niet hadden gewezen op (opnieuw) een geweldige blunder, zou Ben’s bronzen medaille naar Hong Kong gaan. Nu gaat ze naar België. De man uit Hong Kong verdween in het niets toen hem naar zijn paspoort werd gevraagd. En dan vraag ik me af: “Zijn wij politiemannen en brandweerlui onder elkaar?” Dus toch nog brons voor kamer 407 van het Belvedere hotel!

Nu, mijn tijd op de eerste wedstrijd was in de ‘road race’ goed voor een bronzen medaille en een strijd om het zilver. Opnieuw gaan de handen naar het hoofd en is het ontgoocheling die zich meester maakt van mij. Ongeloof, woede en verslagenheid enerzijds en blijdschap om de medaille van een vriend anderzijds. Het is een raar gevoel. Het ergste is dat ik weet dat ik de komende twee jaar gefrustreerd zal rondlopen en zal wachten op revanche. Belfast, maak u klaar. Ik zal er zijn, nog sterker, sneller en gretiger!

De hemel en de hel op een kamer. Sport is genadeloos. One chance, one opportunity. Maar als je ze mist, is het voorbij. Een kans om een droom waar te maken of hem te verspelen. Dat is sport en dat maakt het ook zo mooi, als het lukt...

- Kevin -

26/08/2011-05/09/2011: Les gendarmes de Belgique a New York

De world Police and Fire Games, de olympische spelen voor politiemannen – en vrouwen en brandweerlui.  Uit alle hoeken van de wereld komen mensen samen om het tegen elkaar op te nemen in allerlei sportcompetities. In 2011 hebben de spelen plaats in New York, een symbolische locatie gezien de tiende verjaardag van 9/11.
Maanden van voorbereiding zijn dan ook mijn deel. Ik zal er deelnemen aan de halve marathon en de 10km cross country. De halve marathon zal van start gaan op 28/08 om 6.30 uur. De ochtendstond heeft goud in de mond is het devies hier.

Na een emotioneel afscheid van vrouw en kind op 25/08 trekken we met een Belgische delegatie naar New York. Een kleine acht op een veel te klein vliegtuig later zet ik voor de eerste keer in mijn leven voet op een ander continent. Vanuit het vliegtuig is de Amerikaanse manier van leven reeds duidelijk. We kunnen in bijna iedere tuin een zwembad ontwaren en iedere straat telt wel een baseballveld.  Een nieuw continent, een nieuw avontuur en hopelijk nieuwe records op de tabellen.
De eerste kennismaking met de Amerikaanse beveiliging neemt serieus wat tijd in beslag. Anderhalf uur aanschuiven bij de douane. We maken er ook kennis met een nieuw type speurhond, wij noemen het de fruithond. Het beestje is er op getraind om verse etenswaren op te sporen.  Het beestje gaat dan ook braaf naast je rugzak zitten wanneer er nog een appeltje in zit. Ongelooflijk, maar waar!
De reis zal om half elf Belgische tijd eindigen in hotel Belvedere in Manhattan. In New York is het op dat ogenblik 16.30 uur. We hebben er dus al een reis op zitten van ongeveer 13 uur. Na een snelle douche begeven we ons naar het J.K. Javits Convention Center om er onze atletenbadge aan te schaffen. We zijn nu officieel atleet in de World Games.
De feestvreugde kent al snel een domper wanneer we vernemen dat de halve marathon mogelijks geannuleerd wordt omwille van orkaan Irene. Op dat ogenblik is er nog hoop dat deze alsnog zal doorgaan. Irene houdt ons niet weg van een pr. Deze windvrije boulevards bieden de ideale setting voor een recordje.

Een dag later, nog voor de openingsceremonie, komt het nieuws dat de halve marathon niet zal doorgaan, alsook de andere evenementen op zondag en maandag. Van ontnuchtering gesproken. De openingsceremonie verlicht de pijn. Een passage op het grote podium onder de Belgische vlag en een ereronde tussen vele supporters bezorgt eenieder van ons een kippenvelmoment. Onder een loden zon loopt de kou me de rug op en af. Dit mogen meemaken is voor een bescheiden atleet als ikzelf het summum. Na ons maken nog vele landen hun ereronde. Twee uur maken atleten uit alle hoeken van de wereld hun ereronde onder applaus en gejoel van supporters en atleten. Truitjes worden gewisseld, praatjes worden gemaakt en foto’s genomen. De hele wereld verenigd op een grasveld. Na de euforie volgt een minuut van bezinning, een moment van stilte voor alle gesneuvelde politiemensen en brandweermannen. Mijn gedachten dwalen af naar klasgenoot en vriendin Kitty Van Nieuwenhuysen. Ze zal tijdens deze spelen ongetwijfeld nog meerdere malen door mijn  hoofd flitsen. Om het met de woorden van organisator te zeggen: We will never forget!

De verdere namiddag vullen we met een maaltijd in Chinatown en kuieren in Little Italy. Verwacht hier geen gebakken rijst met kip in curry. Neen, traditionele Chinese keuken. Dat wil zeggen dat er stukken buikwand en dierenvel terug te vinden zijn tussen de noedels. Chinatown is toch een rare ervaring. Je kan er donder op zeggen dat je vis er vers is, hij leeft immers nog als je hem aankoopt. Rieten manden met levende krabben vullen er de stoeprand. In België is dit ondenkbaar.

In het atletendorp verbroederen we met een aantal Braziliaanse en Amerikaanse atleten. De sfeer is er erg amicaal en ontspannen. Een ingrijpende beslissing wordt genomen, in plaats van de halve marathon zal ik mijn eerste 10000 meter op de piste lopen. Ik verwacht er niet veel van, maar er moet wedstrijdritme zijn voor de cross country op vrijdag!

Om te trainen zitten we op een zalige locatie! Op enkele minuten lopen van Central Park, een paradijs voor lopers en fietsers. Om 6.30  uur in de ochtend werken we er onze eerste training af. Het lijkt er op dat ogenblik reeds een snelweg voor lopers en fietsers. Op dat ogenblik wijst de thermometer reeds 24°C aan. Een uurtje later reeds 26°C.

Momenteel is het wachten tot onze Irene gepasseerd is en we terug de straat op kunnen.

Tot gauw met een volgende update!

- Kevin -

26/08/2011-05/09/2011: World Police and Fire Games 2011, New York

U leest het goed, we hebben een Team Vijvermanner die in New York mee knokt op de "World Police Games"! Kevin Matthijs is ingeschreven op de halve marathon (27/08) en de 10k-run (02/09). Echter, vanwege de doortocht van orkaan Irene zijn voorlopig alle wedstrijden van dit weekend afgelast. Het schema voor Kevin is dus gewijzigd waardoor hij van start zal gaan op de 10.000m nu woensdag.

Meer nieuws volgt uiteraard!

- Elias-

27/08/2011: Muurloop Geraardsbergen en Kermisjogging Erwetegem

Koen Speliers werd in Erwetegem knap 2de op de 2,4km in 7'23". Volledige uitslag

In Geraardsbergen werd door de vzw Maspoe voor de eerste maal de Muurloop georganiseerd. Aan de start Koen Gardeyn, Jan Vijverman, Mathias Becquaert, Elias Schack en Petra de Saedeleer. Op de 5km werd Koen Gardeyn mooi 10de in 20'27".

Op de 10 km werd Elias 7de in 36'26", Jan 11de in 37'56", Mathias 13de in 38'04" en Petra 1ste dame in 42'58". Volledige uitslag

- Elias -

12/08/2011: Stratenloop Denderleeuw

Ward Oosterlinck won de 5km, Mathias Becquaert werd knap 4de. Petra De Saedeleer werd 2de dame.

Op de 10km was Philip Van Lierde outstanding. Elias Schack werd 4de, Jan Vijverman 11de, Bart De Smet moest noodgedwongen de strijd staken met pijn in de hamstrings.

Volledige uitslag & foto's

- Elias -

7/08/2011: Stratenloop Impe

Heel wat atleten aan de start in Impe over de diverse afstanden:

Volledige uitslag, foto's & filmpjes

- Elias -

05/08/2011: Katarinajogging Sint-Katharina-Lombeek

Kim Barbé die blijkbaar won bij de dames :-) op de 5,6 km & kersvers papa Kevin Matthijs als 4de senior op de 11,2 km.

Volledige uitslag

- Elias -

29/07/2011: Stratenloop Welle

Petra De Saedeleer als eerste seniore op de 2,8km, Koen Speliers op de 23ste plaats op de 5,7km, Elias Schack als 2de senior, Wim Van de Verre 4de senior en Jan Vijverman 7de senior op de 11,4km.

Volledige uitslag

- Elias -

25/06/2011: 10 miles Waasmunster

Elias en Bart werden respectievelijk 8ste (6de senior) en 10de (3de master).
Eva werd 3de dame in 1u09'.

Volledige uitslag & foto's

- Elias -